Kot perski czarny - n
Czarne koty tej rasy były już znane w XVI wieku jednak pierwsze trafiły
do Europy dopiero w XIX wieku. Dzisiejszy wygląd czarnego Persa jest wynikiem wielu lat selektywnej hodowli. Pierwsze zostały pokazane
na brytyjskiej wystawie w 1871 roku i bardzo szybko zdobyły popularność tak w Europie, jak w Stanach Zjednoczonych. Kolor sierści powinien być kruczoczarny na całym ciele kota, jednolity bez przebarwień
i pojedynczych białych włosów. Podszerstek nie może być szary.
Lusterko nosa powinno być czarne, poduszeczki łap też czarne, mogą być także ciemnobrązowe. Czarny kolor sierści determinowany jest przez gen dominujący.


W przypadku małych kociąt do piątego - ósmego miesiąca życia barwa futerka jest z przebarwieniami srebrnymi lub rdzawymi oraz wyrastają pojedyncze białe włosy. Z takich kociąt w dorosłym życiu są bardzo ładne czarne persy. Jednak pielęgnacja kota o czarnym ubarwieniu jest dosyć trudna i wymaga specjalistycznych kosmetyków. Także częste trymowanie pozwala na utrzymanie ładnej szaty. Czarny kolor bardzo łatwo przebarwia się na słońcu. Jednak czarne persy mają w sobie coś demonicznego, jak określił to pan Albert Kurkowski w swojej książce poświeconej kotom perskim i egzotycznym:
"Zadbany czarny kot wygląda demonicznie, imponująco i podobno wbrew przysłowiom - przynosi szczęście!"


Ewa Kozłowska