Koty perskie dymne
Hodowla kotów perskich dymnych przeżywała w swojej historii lata wzlotów i upadków. Początek tej rasy przypada na koniec XIX wieku w Angli.
Lata trzydzieste XX wieku to rozwój tej rasy. Czas wojny zaprzepaścił pracę hodowców. Lata siedemdziesiąte to już triumfalny powrót tych kotów
na ringi światowych wystaw.

Koty perskie dymne to najefektowniejsza odmiana barwną kotów. Uroda tych persów polega na kontraście barwy sierści. Jasna część sierści ma różną szerokość zależnie od części ciała. Na grzbiecie,głowie,nogach widać ją dopiero po rozchyleniu włosów. Kryza, spodnia część ciała i ogona,
jak również pędzelki w uszach mają barwę srebrnopopielatą.

Leżący kot dymny wygląda jak pers czarny, niebieski czy rudy. Dopiero
w ruchu widać srebrny podszerstek i jasną częśc włosów okrywowych. Takie zabarwienia sierści nazywa się tipping: połowa do 2/3 długości włosa ma barwę podstawową, a 1/3 do połowy długości włosa i podszerstek jest koloru srebrnego.

Koty dymne charakteryzuje długa, gęsta sierść - w dotyku jedwabna. Szeroka, jasna kryza. Ciało masywne na krótkich nogach. Ogon krótki, gęsty. Głowa okrągła, szeroka z małymi daleko od siebie osadzonymi uszami dobrze porośniętymi sierścią. Pełne policzki, krótki nos, stop
w połowie oczu. Oczy duże okrągłe, otwarte w kolorze pomarańczowym
lub miedzianym. Barwne odmiany kotów dymnych nie różnia się budową ciała, wielkością czy typem głowy. Różnica wynika z podstawowej barwy sierści.

Dymne czarne
Sierść na głowie, tułowiu, nogach i ogonie czarna ze srebrzystopopielatą częścią przy nasadzie włosów. Srebrzysta kryza i pędzelki w uszach.
Oczy koloru miedzi. Lusterko nosa i poduszeczki łap czarne.
1   2